De eerste schooldag- Was alles maar anders!
28 Augustus 2018

door Bjorn Verhelst

Voor het eerst sta ik daar. De poorten gaan open. Iedereen rent, huppelt, huilt, alle emoties door elkaar. Beschermd door armen om hen heen. Voor mij is het toch anders. Voor het eerst. Voor het eerst niet een papa en mama naast me die me op deze eerste schooldag brengen. Kennismaken met de nieuwe juf. Nee alleen jij papa. Achter me aan deze keer niet mama, achter me aan trek ik mijn koffertje met spullen voor de komende week. Het is wisseldag.

Mijn klasgenootjes heb ik 6 weken niet gezien, toen vertelde ik nog dat we met zijn allen naar Toscane gingen…. Toen Toen Toen…. Toscane heb ik nooit gezien want de week ervoor hoorde ik geroep en getier…. En in die scheldtirade, in jullie geruzie, hoorde ik dat het over was, mama een ander had en een ander huis had.

Ik zie mijn klasgenootjes kijken naar me , ze roepen “ he die kampweek is pas volgende week hoor, pak je koffer maar weer mee”. Ik zeg niets, en bijt op mijn lip , ik wil niet huilen. Niet hier, niet nu. Dat deed ik toen ik naar groep 3 ging, maar kreeg ik knuffels en troost van papa en mama. Vandaag ga ik naar groep 6, maar voel me verdomd kleiner dan toen. Het liefst verdwijn ik even, tover ik die koffer weg. Of beter die koffer tover ik om in mama, dan zijn jullie er beide weer bij.

Nee geen goed idee want dan schelden jullie op het schoolplein en kijken er nog meer mensen naar me. Laat maar stomme gedachtes.

Ik stap de klas in, de juf kijkt me aan, kijkt naar mijn koffer. Ik geef haar een hand en ze heeft gelukkig genoeg aan mijn blik van “nu even niet”. Ze legt haar hand op mijn schouder en weet dat ik straks bij haar terecht kan. Gelukkig, iemand die naar me zal luisteren. Misschien voor het eerst in de afgelopen 6 weken. Ik wil het niet, en toch weer wel. Waar begin ik straks mijn verhaal. 

Helaas een verhaal dat meerdere kinderen 3 september ervaren en aanvoelen. Ze moeten “weer” hun hele verhaal doen, terwijl ze het liefst even verdwijnen. Niet iedereen heeft een juf die deze kinderen begrijpt …. Soms voelt het alsof ze er alleen voor staan. Ze weten het even niet meer

Ouders kunnen bij scheiding soms niet hun ouderrol oppakken en verliezen zich in hun verdriet, boosheid etc. Daarom: gun je kind een vertrouwenspersoon , een buddy en kijk daarnaast ook welke professional jullie als ouders kan helpen. Zo kunnen jullie als ouders weer verder!

« Vorige | Terug | Volgende »