Na tien jaar strijd, zijn de ogen van de ouders open!
24 Januari 2019

door Bjorn Verhelst

“Tien jaar strijden mijn ouders al”, vertelt Tine (17 jaar) tijdens een gesprek met mij als Kindbehartiger.

Ze krijgen het niet voor elkaar om maar 1 positief woord over de ander te vertellen. Alleen maar bagger. Gelukkig niet iedere dag, maar toch een paar keer per week.

Wat moet ik daarmee?

Ik heb van alles geprobeerd:

Ik heb het laten gaan, tegengesproken, verdedigd, ik ben boos geworden,  ik heb gehuild en niets gedaan. Het helpt niet!

Het wordt zelfs steeds erger. Ze praten helemaal niet meer met elkaar, ook niet meer via app of mail. Dus ik regel maar alles zelf. Vakanties, weekends, zelfs de centen.

Boodschapper?

Jeps ik ben de boodschapper. Ik zoek naar oplossingen zodat het goed gaat. Er is minder strijd; ook voor mijn broertje.

Ik heb een extra baantje genomen, zodat hij kan paardrijden, anders is daar het geld niet voor. Volgend jaar doe ik niet mijn lievelingsstudie, want dan moet ik op kamers en dan heeft mijn broertje nog minder te besteden. Dan moet hij van alle clubjes af. Ik ga nu die andere studie doen, over 3 jaar ben ik klaar, dan kan hij ook het huis uit. Dus opgelost dan pak ik dan wel mijn droom weer op.

En ik en ik en ik?

Toch doe ik het nooit goed. Ik los het op. Ik lijk op mama; zelfde haren, zelfde ogen en dan werkt papa zijn boosheid op mij uit. Ik kom met een oplossing, maar ja, dat lijkt teveel op mama. Krijg ik de wind (weer) van voren.

Kindbehartiger gesprekken

Zo hadden Tine en ik een paar gesprekken. Als Kindbehartiger kijk ik dan samen met haar naar de terugkoppeling voor de Rechtbank en haar ouders. We nemen het verslag door waarin ik haar volkomen prijs wat ze allemaal doet en oppakt. Maar waarbij ik ook duidelijk stel dat dit een taak is die al te lang op haar schouders ligt. Deze taak past niet bij haar leeftijd en rol als kind/zus.

Ze wordt stil. Ze wiebelt op haar stoel. Vechtend tegen een tranendal. We worden beide even stil. Laten het zakken en dan volgt de terugkoppeling van Tine aan mij: “Het is lastig dit te horen, dit heeft nog nooit niemand over mij gezegd. Ik krijg alleen negatieve dingen te horen. En dan nu dit“. Ik prijs Tine voor haar openheid, oprechtheid en vertel nogmaals hoe ik hier tegenover sta. Complimenten ontvangen is een lastige taak en moeilijk.

Advies opent ogen

We kijken verder hoe zaken beschreven staan en naar de advisering voor de toekomst. “Helemaal eens, het kan naar de Rechtbank en mijn ouders” zegt ze trots maar vol spanning. Spanning en ook afwachtend. Want wat nu.

Ouder Gesprek

En dan het gesprek met de ouders. Tine is er niet bij. Beide ouders, voor het eerst sinds jaren aan 1 tafel. De spanning is voor mij te voelen. Ik neem ze mee in de beleving en verhaal van hun dochter en zoon. De spanning stijgt, de onzekerheid bij de ouders is te merken. Ze kijken elkaar warempel aan. Hun eigen (waan)beeld van de kinderen valt aan diggelen, voor het eerst sinds jaren kijken ze binnen in het koppie van hun kinderen. Een traan verschijnt.

“Confronterend”

“Hier moeten we wat mee”

“Ik moet hier zelf mee aan de slag”

waren enkele zinsneden uit de feedback van de ouders.

Twee weken later

De mediation, opgelegd uit de Rechtbank bij vorig rechtsgang, gaat plots sneller. Er komt een oplossing uit de bus, gebaseerd op de input van de kinderen. Werkbaar voor alle partijen, met de kinderwensen en beleving van de kinderen centraal.

Voor het eerst horen we dat er echt gepraat is met de kinderen en niet tegen ze. “Ik ging er vanuit dat ze er zo over dacht. Ze zei over mij: we hebben echt gepraat. Wat een prachtkind hebben we. Jammer dat ik dat jaren uit het oog verloren ben.”

Als dat geen mooie afsluiter is. Volgende week zit ik samen met de kinderen om de beslissingen op een voor hen leeftijdsadequate manier door te nemen en te kijken hoe verder.

« Vorige | Terug | Volgende »