Wanneer vertel ik het? -Respectvol scheiden vanaf de start
23 Mei 2018

door Bjorn Verhelst

“Twee volle jaren loop ik er nu al mee. Ik loop op de toppen van mijn tenen. Iedereen maar naar de mond praten en naar zijn zin maken. De leuke echtgenoot en vader uithangen. Maar IK BEN OP, HELEMAAL OP.

Veel nagedacht maar ik stop ermee, het is beter voor iedereen – mezelf, mijn echtgenote en de kinderen - die spanning moet eruit. Gewoon, een nieuw leven starten. Zonder partner met een 50 – 50 regeling voor de kids. Sinds ik dit besluit heb genomen ben ik weer gaan leven, ben ik opgevrolijkt. Ik sta weer open voor nieuwe dingen, mensen spreken me spontaan aan. Alsof ze het merken aan me.

Maar ja, het betekent wel dat ik het mijn vrouw en kinderen nog moet vertellen. Vertellen dat ik bij ze wegga. Die begrijpen het vast wel en we gaan gewoon verder elk met zijn leven. Over een paar weken gaan we op zomervakantie met zijn allen. Onze laatste vakantie samen (dat weten zij nog niet, maar dat komt dan wel). Daar ga ik ze het dan ook vertellen. Gewoon, klaar duidelijk. Kunnen we verder en gelijk alles regelen zodat we elk onze eigen weg kunnen gaan na die vakantie. We hebben een week in alle rust: dan moet alles toch duidelijk zijn? Klaar. Geregeld. En hup, weer verder”.

Zo kwam Alex mijn praktijk binnen – zoekend naar hulp hoe het aan te pakken. Ook al was hij ervan overtuigd alles op de rit te hebben, goed voorbereid te zijn. Alleen hoe de boodschap te brengen, daar zocht ie nog even wat woorden voor.

‘STOP!’

Was mijn eerste woord toen hij zijn verhaal uitspuwde. De stappen die hij al had doorlopen van niet goed gaan, niet lekker tot aan de weloverwogen beslissing had bij hem een kleine twee jaar geduurd. Niemand had hij deelgenoot gemaakt van zijn gedachtegang, zijn gevoelens. Nooit enig symptoom naar (buiten) geventileerd of een “slecht weer gesprek” met zijn partner aangegaan. En nu wilde hij dat proces bij de ander er “even doorrammen” in die vakantieweek.

Weloverwogen en in alle rust – al of niet in de vakantie – de boodschap brengen is goed. De fases die hij al heeft doorlopen in zijn beslissingen, moet hij ook aan zijn partner gunnen. Écht gunnen, ook zij heeft die tijd nodig. Het doorlopen van dit proces is een rouwproces met diverse fases: van ontkenning, verzet, verdriet tot acceptatie. Ieder start dit proces op een ander moment bij een scheiding en zet die stappen op zijn manier en tempo. Dit verwerkingsproces is niet een lopende band mechanisme maar een persoonlijk traject. Rick zit al heel ver, zijn partner moet het nog te horen krijgen en moet nog alle rouwfases doorlopen. Alle emoties moeten nog worden doorleefd. En dan hebben we het alleen maar over de aanstaande ex partners. Ook de kinderen ondergaan dit rouwproces.

Hoe dan wel?

Alles erdoor rammen in één keer, lukt niet. En als het al lukt, dan is het pusherig, krijg je later als een terugslaande deur terug in je gezicht. En hóé je het de kinderen vertelt, en dat je dat samen doet! (De manier waarop en het gesprek doe je samen.) Dat is je eerste taak als toekomstige ex partners: de weg vinden naar een nieuw vorm te geven partnerschap: partners in OUDERSCHAP.

Dus advies en stap 1 voor Rick was ga het gesprek met je partner aan. Verwacht je aan woede aanvallen, genegeerd worden in eerste instantie. Dit mag er zijn, want jij hebt dit ook gehad, ook al liet je het niet merken. Probeer in verbinding te blijven en het gesprek op haar tempo aan te gaan. Alle pijn die er is mag er zijn en praat erover. Lukt het niet alleen zoek de hulp in van professionals

Zorg vooral dat deze gesprekken buiten het speelveld van de kinderen gebeurt. Zij zien, horen en voelen alles. Pas als er enige vorm van rust is, ga je samen het rottigste gesprek in je leven voorbereiden:

Hoe vertellen we het de kinderen?

Want ook zij – jullie kinderen hebben tijd nodig. Tijd om de boodschap te verwerken dat hun papa en mama uit elkaar gaan. Voor hun het ergste wat er is.

En dan is het goed dat je weet waar je moet op letten, welke mogelijke ‘symptomen van de scheiding’ bij welke leeftijdscategorie horen. Want als je er overheen walst, of je denkt wel dat het goed gaat, dan kan het voor het kind best grote gevolgen hebben. De verbinding met je kind verliezen wil geen enkele ouder.

Hoe je dat aanpakt, neem contact op met me als Kindbehartiger en scheidingscoach , want een standaardaanpak bestaat niet! Iedereen en iedere situatie is anders en aangepast advies hierop is bij mij – De Blauwe Beer - de standard.

« Vorige | Terug | Volgende »